jueves, 25 de julio de 2019

25 Chiang Rai


Día de templos.


Empezamos por el templo blanco. Lo primero que destaca es como brilla. Yo creo que deberían repartir gafas de sol a la entrada y eso que hoy está nublado.



Está llenísimo de gente. Hay tornos a la entrada (de pago, por supuesto) y tienda de souvenirs. Lo primero que encuentras es un Ironman thailandés en un banco para que te hagas fotos con él.


No es broma. Es Ironman.
Para llegar al templo principal pasas por un puente en forma de manos y del suelo salen un montón de manos en una alegoría de no se sabe muy bien qué. Es impactante, eso sí.


Este templo está lleno de referencias modernas, y en las paredes hay dibujos representando a Michael Jackson, Angry Birds, el atentado de las torres gemelas o Star Wars. Os pongo un par de fotos que no son mías porque dentro del templo hay varias personas dedicándose a que no hagas fotos.



Pasado el templo hay una fuente... o una roca con una cascada... o esculturas... no sé como describirlo. El caso es que está representado Alien y la Tortugas Ninja.




Al lado, en un rinconcito, un Buda escondido entre arbolitos. El único lugar que invita un poco a lo que deberían ser estos templos.


Qué quereis que os diga. Como parte de Portaventura, vale. Como frikada para visitar y hacer fotos, vale. Como máquina de hacer dinero a base de turistas, vale.

Como templo, una mierda.

Cambiamos de templo y de color, nos vamos al Templo Azul. Este es mucho menos conocido, aunque ya empiezan a haber turistas también. 



El Interior está decorado enteramente a mano, muy trabajado.



La figura de Buda es brillante, como de nácar (o fibra de vidrio) y la iluminación azul le da un toque místico. Precioso.


Aquí hay un monje muy simpático haciéndose selfies. Incluso se pone con sus dos acompañantes pasada la línea donde dos carteles dicen que no te pares a hacerte fotos y se para a hacerse fotos. Para eso es monje ¿no? Incluso me pide a mí que le haga una foto con ellos y después que me ponga yo a hacerme una foto con él. Entrañable.



Este sí. Este templo me ha gustado. No es el más espectacular de los que hemos visto pero tal vez sí el más bonito.

Pero aún así, Criss tiene ganas de ver un templo donde se vea la vida de verdad de monjes, así que nos vamos a otro que nos han dicho que allí sí. Se llama Wat Phra Kaew. Contiene una réplica del Buda Esmeralda que vemos deprisa y corriendo porque están cerrando cuando llegamos, aunque nos quedamos por allí y podemos ver muchísimos monjes en su vida diaria.




Y me temo que a partir de aquí cambiarán las cosas... mañana volamos hacia el sur a ver playas paradisíacas... ya os iré contando.

Juan Carlos

2 comentarios:

  1. Ep!, segons la Ingrig el Temple Blanc és molt bonic, tot i que tardaran uns anys en acabar-lo.

    Els "decoradors" deuen ser uns grans fans del cinema americá

    Ramon

    ResponderEliminar
  2. Doncs a mi sí que m'agrada. Vaig veure les fotos a l'insta i impacta bastant (o és que el fotògraf sap transmetre molt :))))

    Carol

    ResponderEliminar